|
Liberiation Tour 2012
Was in één woord
GEWELDIG
|
|||||||||
Weblog / News
BE-12-17 De koninklijke landmancht, die in de herfst van 1960 mij een oproep stuurde om op vier December mijzelf te melden in Amersfoort, was een heel andere Landmacht dan het Nederlandse leger van nu.Een van de dingen die anders waren, was bijvoorbeeld dat je niets in te brengen had. En dat nagenoeg al je haar er af werd geknipt op de tweede dag dat we daar waren. En dat je in een militaire trein moest reizen. Een van de positieve dingen was dat ze er met DAF's van de YA series reden. Het rijden met de YA 328 was een bijzondere ervaring, die me jaren later nog terug deed verlangen naar de overigens niet zo bijzondere diensttijd. Niet dat daar iets van kwam, ik hoefde nimmer op herhalingsoefeningen. Verschillende vrienden wel. Die mochten een paar weken over de hei karren met hun dikke DAF, maar mij overkwam dat niet. Zo werd je vanzelf ouder en tenslotte was je te oud om nog ooit opgeroepen te worden voor een spannend avontuurtje met een DAF van formaat. De gedachte er aan was helemaal uit mijn hoofd verdwenen, toen ik deze zomer wat veilingsites op de computer zat te bekijken, ik zocht wat gereedschap en een aanhangwagen. Van Beusekom online veilingen had die week een failliet bouwbedrijf in de verkoop, en plotseling ging mijn bloed sneller stromen. Tussen alle betonmolens, boormachines en partijen kruiplanken stond een echte Dikke DAF. Hij zag er nog precies hetzelfde uit als de eerste keer dat ik kennis maakte met het voertuig, zoals dat in diensttaal zo mooi heette. Het openingsbod was een lachertje, vijftienhonderd Euro. Maar de biedingen gingen met tweehonderdvijftig Euro tegelijk omhoog, zodat het eerste bod direct 1750- Euro was. Plus 19% BTW, en 16% veilingkosten. Dat was dus ruim een derde extra. Maar het was mooi weer, de Lathyrus was best duur geweest dat voorjaar, en ik bood op de DAF die daar zo mooi naar me stond te lonken. Niet dat ik verwachtte dat ik er ook de eigenaar van zou worden, er waren nog twee dagen te gaan voordat de internetveiling afliep. Op woensdagmiddag kreeg ik een mail van van Beusekom: ik had een bindend bod gedaan en of ik het voertuig diezelfde week nog maar even op wilde halen, en natuurlijk betalen. Mijn moed zakte in de schoenen, het kon wel een wrak zonder motor zijn wat ik had gekocht, waarom was ik zo stom geweest om niet eerst even te gaan kijken in Sliedrecht. Maar gedane zaken nemen geen keer, ik zat er aan en als het helemaal tegenviel kon ik hem altijd nog door de plaatselijke oud-ijzerboer laten opknijpen. Vrijdags reed ik met mijn broer, altijd in voor een nieuw avontuur, naar Sliedrecht. De DAF stond mooi geparkeerd op een omheind terrein, waar veel mensen met een vrachtauto of aanhangwagentje hun gekochte spullen aan het inladen waren. Na de betaling kreeg ik de papieren, die op het postkantoor overgeschreven moesten worden. En de massasleutel, de enige echte originele DAFsleutel die me direct herinnerde aan vervlogen jaren. Ik klom in de cabine, nogal moeizaam omdat we ondertussen toch achtenveertig jaar ouder geworden waren, maar eenmaal in het ijzeren kuipje vielen de jaren van me af en zonder in het bijbehorende handboek chauffeur te hebben gekeken wist ik bijna meteen waar alles zat en voor diende. alleen de lier was extra, die hadden we niet bij de geneeskundige Troepen. Eerst het oliepeil checken, een prachtige lichte oliefilm precies op peil. Choke uit, koppeling in en contact aan ,de irritante piep van de perslucht snerpte over het terrein.Ik drukte vol verwachting op de zwarte startknop. Twee, drie keer rond en daar kwam de Hercules tot leven. Wat een verrassing! Wat een geluid! Na bijna vijftig jaar zonder dubbel clutcht en tussengas was het weer even wennen. Voordat we de terugreis begonnen toch een stukje op een landelijk stukje weg geoefend, maar na een paar kilometer kwamen de rij-lessen van korporaal de Groot weer helemaal boven en kon de reis naar Naaldwijk worden begonnen. De DAF had lang stilgestaan, de ovale banden hobbelden behoorlijk en harden dan zestig durfde ik niet te gaan. Maar toch kwamen we thuis. Jenne de Haan Reacties:
Reageren:
|